Блогот на Јован :: ^blogzen

Отидов во Холандија да работам. Во Амстердам. Открив дека не е толку тешко, ми требаа 2-3 дена физичка работа неделно да ги покријам моите потреби, да го платам малото станче во едно социјално предградие. И после некое време си помислив дека сум се снашол. Ден за ден, работа па дома. И тогаш го открив хашишот. Почнав да го консумирам редовно, ми беше најдобриот пријател. Не дека не сум бил на трева, најверојатно сум испушил цел стог мара, јас бев главниот раста-ман таму доле, но ова беше уште поинтересно. Најлошо од се беше тоа што се уфилмав дека сум снајден. До тоа ниво што и се јавив на жена ми и и реков, ајде дојди, да го подсредиме станов па да ги донесеме и децата, ќе живееме во Холандија, јас сум супер тука.

Доаѓањето на жена ми беше ладниот туш, моментот кога се освестив дека воопшто не сум се снашол. Дојде и побара правосмукалка за да ја исчисти дупката во која преживував. Кога ја извади имаше што да види. Никогаш не ми притребала, а заборавив дека ја земав од еден контејнер, беше стара - расходована. Тогаш, во тој момент ми се сруши целата илузија дека сум се снашол, дека можеме да живееме во Холандија, дека ќе им биде убаво на моите. Жена ми (пола-германка по мајка) повторуваше „проклети нечисти холаѓани“…

И?

И тоа… Се вратив дома. Тоа ти е…

(Рамбо Амадеус, Во недела во 2, ХТВ1 - слободно пренесен текст)

“Then came the war, old sport. It was a great relief, and I tried very hard to die, but I seemed to bear an enchanted life. I accepted a commission as first lieutenant when it began. In the Argonne Forest I took two machine-gun detachments so far forward that there was a half mile gap on either side of us where the infantry couldn’t advance. We stayed there two days and two nights, a hundred and thirty men with sixteen Lewis guns, and when the infantry came up at last they found the insignia of three German divisions among the piles of dead. I was promoted to be a major, and every Allied government gave me a decoration—even Montenegro, little Montenegro down on the Adriatic Sea!”

Little Montenegro! He lifted up the words and nodded at them—with his smile. The smile comprehended Montenegro’s troubled history and sympathized with the brave struggles of the Montenegrin people. It appreciated fully the chain of national circumstances which had elicited this tribute from Montenegro’s warm little heart. My incredulity was submerged in fascination now; it was like skimming hastily through a dozen magazines.

He reached in his pocket, and a piece of metal, slung on a ribbon, fell into my palm.

“That’s the one from Montenegro.”

To my astonishment, the thing had an authentic look.

“Orderi di Danilo,” ran the circular legend, “Montenegro, Nicolas Rex.”

“Turn it.”

“Major Jay Gatsby,” I read, “For Valour Extraordinary.”

More (The Great Gatsby)

ЧЕСТИТКИ ЗА ЦРНА ГОРА. По 16 години повторно ми се оди на одмор таму…

Ги прочитав истражувањата на Стратеџик нарачани од USAID за состојбата на интернет корисници во Р.М. во тек на Март и Април 2006. Има неколку интересни резултати кои ќе ги коментирам откога културно ќе почекам домаќините и колегите да ги објават официјалните резултати јавно на интернет. Најверојатно утре.

Но една бројка која би ја спомнал е… 27% од луѓето во Македонија користат интернет. Наспроти 4,9% пред 4 години. Импозантен скок. Доколку го примениме (грубо бидејќи го немам статистичкиот фајл) моделот на ЕУРОСТАТ (постари тинејџери до возрасни, барем еднаш на 3 месеци) доаѓаме до бројката од 18% или раст од 4% за една година (што е прилично органски но сепак стабилен раст). Би сакал да ставам еден голем дисклејмер дека се работи за прилично оквирни и груби пресметки.

Исто така многу ми беше забавно по 1 година лути дебати за квалитетот на истражувањето на Државниот завод за статистика за 2005 година се покажа дека е комплетно базирано според ЕУРОСТАТ (најверојатно некој (не)намерно не го причитал доволно добро). Според него пред 1 година интернет пенетрацијата според ЕУРОСТАТ била на ниво на 14% (треба само малку математика), или севкупно на ниво од 20%.

Хммм… значи прилично стабилен органски раст според ЕУРОСТАТ од 14 на 18% за една година, и прилично голем скок (т.е. од 20 на 27 индексни поени) за севкупниот број на корисници… Ајде малку да навлеземе во проблематиката. Има две можности кај се кријат тие 7 проценти помеѓу севкипниот збир и оној според ЕУРОСТАТ методологијата:

• Користат интернет помалку од еднаш на три месеци
• Се наоѓаат вон целните возрасни групи според ЕУРОСТАТ

Многу мал број од интернет корисниците користат интернет помалку од еднаш месечно (под 5% од вкупниот број на корисници). Значи докажавме каде може да снема само мал дел од значителната разлика. Но одговорот лежи во спецификата на таргет групата на ЕУРОСТАТ - тие не ја опфаќаат (чудно) групата на основци и средношколци од пониските години.

Значи, најголемиот раст на број на корисници најверојатно лежи токму во оваа популација (што искрено ме радува). А на кој начин кога процентот на домашни корисници е само половина од целокупниот број? MKConnects, компјутери во школите + бесплатен интернет. Извонреден проект кој на прилично опиплив начин ја врати „инвестицијата“ (која да бидам искрен се сведе на бркање на Тајванците и градење на искрено партнерство со САД).

Voila… 1/3 македонци се интернет корисници во 2006!

Утре малку поголем осврт на понудите на провајдерите, интересот за е-бизнис, е-комерција, е-влада и уште неколку забавни детали.

Благодарение на овие обиди на повеќе странски институции, една од примарните одредби за постигнување на 25-30% пенетрација до 2007 е веќе практично остварена. Но функционално останува уште многу многу работа.

обично не објавувам општо-забавни содржини, но денешниот Вест има нешто смешно:

Неколку изјави во последниве седмици кои најубаво го отсликуваат дефетизмот и апологетскиот пристап кон реформите:

• Па и ние кога ќе можеме да влеземе во ЕУ, таа ќе биде веќе распадната
• ЕУ е во голема криза, дали повторно ќе го одиме патот со неизвесен исход
• ЕУ не сака проширување
• Франција на референдум ќе гласа против Македонија

Или со еден збор: мамо ме мрзи!

И еден одличен одговор од нетипично место:

• Јас не би бил толку сигурен дека ЕУ би се распаднала, особено имајќи ги во предвид економските интереси и заедничкиот пазар кој е од корист за сите во Унијата (Љубчо Георгиевски)

Зошто да учам кога може да не се вработам. Зошто да работам кога може да не добијам плата. Зошто да патувам кога може да седам дома. Зошто да читам книга кога може да го видам филмот. Зошто самиот пред себе да одговарам за мојот избор и глас кога можам да го обвинам некој од омилените негативци.
Побогу не е ни битно дали ќе влеземе во ЕУ ако си ја средиме државата!

Wings on my back
I got horns on my head
My fangs are sharp
And my eyes are red
Not quite an angel
Or the one that fell
Now choose to join us or go straight to Hell

Евровизија треба да се укине. Тоа го докажаа и гледачите кои во очај го одбраа најекстремниот начин да им покажат на „главите“ дека евровизијата е демоде и може да се преименува во Elevator music awards. Честитки за победникот. Несеризноста беше очигледна и кај неколку други земји (We are the win-ners of EU-RO-VISION - цареви!, Моја штикла) како резултат на глупоста против која се спротивставија и некои автори. Па рекоа, ако е глупаво, нека биде до крај.

Е сега една стара идеја на Трендо. Ние сепак да го ангажираме Гоце Арнаудов во соработка со Кинг Неат Велиов и Кочани Оркестра со двоцифрен број на плех-мјузик мајстори, па да ги превртиме Финците наредната година… Онака јако!

Колку убаво, ќе напишеш тешка комерцијала, ќе снимат филм потоа, но пред дистрибуцијата христијанските цркви ќе го анатемисаат филмот. Сценарио подобро од Оскар.

Денес слушав како католичката црква и МПЦ побарале прекинување на проекциите на The Da Vinci Code според истоимената книга. Соу мидл ејџ оф дем! Не бев сигурен дали ќе го гледам филмот, но сега дефинитивно си резервирам место…

Јеее! Инквизишн ол д веј бејби!