jovansblog 2.0

Лордот Фаркуад е персонификација на многу владетели со диктаторски намери. Тој сака да го исчисти своето кралство од пороци, фрикови и слободоумни луѓе, како секој добар конзервативец. Го замислува Дулок како место во кое сите живеат среќно, нема ликови од бајките (вештерки, кукли кои зборуваат) што е симболика за луѓе со поинакви размислувања или боја на кожата. Сите се здрави, прави, насмеани и сите го возвишуваат него.

Во клучен дел од филмот Фаркуад ќе изјави: „Огледалце, огледалце на ѕидот, зарем нема попрекрасно кралство од Дулок?“. Но за жал (негова), Дулок не е кралство, бидејќи тој не е крал. Како секој искомплексиран диктатор, тој нема во себе сина крв. Заради тоа тој мора да најде принцеза за да го оствари својот сон (што е и главна тема на филмот Шрек). Но неговите невољи не завршуваат таму. Тој е мал по раст, а неколку пати во филмот во двојна формула е завиткана и шегата за неговата машкост. Благо речено, не е популарен кај жените.

Откако ќе добие упатства кај да ја најде принцезата, не се одлучува сам да ја спаси од змејот, како што е редот, туку е на мисла да ги прати своите витези со зборовите „Ова е мисија која е многу тешка, но не се двоумам да жртвувам некој од Вашите животи“. Типична изјава на Хитлер, Милошевиќ и било кој друг диктатор и вонаби диктатор.

Фаркуад е човек кој го води Дулок според сите стандарди на дистопија, вештачки среќно и вештачки чисто место кај што мораш да свириш по туѓа музика, онаа на искомплексираниот владетел. Уште една аналогија со тажната реалност во земјите водени од недоветни политичари е и химната на Дулок која ја пее механизиран хор како добредојде, а чиј текст личи на популистичките кампањи (на времето со разгласи и постери, а поново време и преку радио и ТВ):

Фаркуад, како во бајка, завршува во утробата на змејот. Егзодусот на сите ликови од бајките прекинува со хепи-енд - нивно здомување во царството Far, Far Away. Филмот, иако наменет за младите генерации, носи во себе многу јака вградена сублиминална порака која се поистоветува со слоганот на Дискавери Сајнс: QUESTION EVERYTHING, и бори се за својата слобода, бори се за правото на различност.

Една од најбитните алатки за самоодржување на отворените демократски општества е можноста за самозаздравување преку систематско вградување на демократските вредности, меѓу друго, и преку детски филмови. Бидејќи генерациски холокаустот лесно се заборава. Ова драматично недостасува во образованието во целиот наш регион, и е една од главните причини за мазохистичката потреба за диктаторување преточена во зборовите „добар беше Тито“, „да беше Хитлер“, и „да удри на масата, да се знае“.

Архинепријателите на Фаркуад (колачињата, магарињата и куклите кои говорат) постојат и се живи кај нас на Балканот, било тоа да се припадници од непријателскиот народ (референца 1984: Евроазија, Источна Азија), или пак внатрешни непријатели како роми, хомосексуалци, мајки кои не раѓаат или абортираат, НВО активисти, слободни новинари, опозиционери и други досадни елементи кои треба да се преселат во мочуришта, далеку од светлото на денот.

Само преку овој принцип на критички осврт демократијата, европските културни вредности и заедничката заложба за економско интегрирање на регионот ќе бидат реални. До тогаш радикалите ќе дивеат заедно со своите орди. Ова, на еден многу чуден пристап, е мојот втор предлог за регионален исчекор.

Списокот следи:

1. Интегрална регионална унифицирана историја која промовира мир и соработка

2. Општествено вградена мироградба, систематско создавање на слободоумие и востоличување на принципот на секуларност

Типичните „решенија за секоја пригода“ како морков-и-стап евро-интеграција и слично воопшто не ги споменувам бидејќи тие се контролни и реактивни, за разлика од овие кои се проактивни и синергетски.